Bugün, sabaha karşı 2.30'da uyandığımda aklıma daha ufacık bir prepken geçirdiğim FAF aklıma geldi. Gecenin bir saatinde birinin gelip "Haydi Ersa, sesçiler geldi saat 3.30!" diyerek beni uyandırmasıyla ayaklanmam bir olmuştu. Tabi o zamanlar cahil cühelaydık, gecenin soğunun nerden bileceksin; terlik, şort çıktık dışarıya.
Yine üstüme sweatshirt almadım bu sefer. Daha geçen gün AuA'nın hediye ettiği poşuyu attım üstüme. Soğuğun ortasında iş yapan sesçileri izledim. Hava açıktı, geçen seneki gibi kapalı olmayacağı için kendimi şanslı saydım.
FAF günü illa ki bir kriz çıkacaksa da çabuk çözülür. Bu sefer o kadar başında durduğum ses sisteminde bir problem çıkmıştı. Program aksadı, ertelendi ama iyi-kötü çözdük onu da. Umarım insanlar bu FAF'ı sevmiş ve memnun ayrılmışlardır.
Giderken eski FAFları vs. düşündüm. Ne kadar çok şey isteyip yapamadığımı yine aklıma getirdim. Ve dört buçuk senelik bir serüvenin daha sonuna geldiğimi fark ettim. Yorgunluktan ölmüş üyeleri zar zor toplayıp son bir kez konuşmak istedim; ağlamak geldi içimden; lâkin beceremedim. Umarım iyi hatırlanan bir başkan olurum.
Son bir kez SC odasına gittim. Her FAF'tan sonra olan dağınıklık vardı tabi; ama ilk kez bu kadar az gözüktü! Belki de artık beni ilgilendirmediği içindir. Tokmağı ve "Başkan'ın Defteri"ni almak için dolabı karıştırırken rastgele bir Polaroid fotograf geçti elime. Ne ararken ne buldum, diye güldüm. İşte bu yukarıdaki fotograf SC'den son kalan hatıra oldu!
"This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend, the end
Of our eleborate plans, the end
Of everything that stands, the end"
Bir sonun ile diğer bir başlangıç arasındaki boşluktayım şimdi. O boşluk yeniden başlamak için gerekli yine de...
NOT: Şu şarkıyı Oedipus Kompleksine bağlayan insanlar da var!
ÖNERİ: The Doors - The End (Live at Madison Garden)!!! Jim Morrison, şarkıyı hissetme başarısını gösterebilmiş.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder