On the road to my little, sweet shed

Uzun bir aradan sonra bavula elim gitti. Kırk yılın başında odaya el atıyoruz zaten; o el atışta da oda mayın tarlasına dönüyor. Bir yerde valizler, bir yerde çantalar, bir yerde kitaplar, bir yerde gereksiz kağıtlar... Hala tam temiz sayılmaz; ama kendi içinde bir düzeni var onların. Yani onların düzensizliği bir düzen bi kere!

Neyse güç bela sıkıştırabildim gerkeli olan çoğu şeyi bavuluma. Umarım patlamaz!

Kırk yılda bir eve gidiyoruz ya; şimdi valide sultan nasıl da hazırlanıyordur? Her gün başıma bir meyve tabağı, sütüm gelir akşamları bi kere. Kafamı da dinlerim: 1,5 aydır görmediğim babam ve köpeğimle de dolaşmaya çıkarız. Bir kaç eski dostu da görürsem tamamdır.

Ama en çok da İstanbul'un İstanbul olmayan yerinin sakinliğini özledim. Sahilde kayalara oturup Yalova'yı izlemeyi, çıkıp dostlarımla muhabbet etmeyi, bisikletimi deli gibi kilometrelerce sürüp Mercan'da köpekler tarafından kovalanmayı özledim. Aslında bisikletim artık binilemeyecek kadar harap halde değilse yaz gelmeden bir bakımını yapmak gerek. Bir de hava güzel olursa bisikletle çıkıp bir tur atmak gerek...

Tabi bu planların çoğu yalan olacak muhtemelen. Havanın bisiklet sürmeye çıkabileceğim kadar iyi olacağını zannetmiyorum. Bisikletim de çok iyi bir durumda değildir zaten; su deposunun yanında yağı mağı kalmamıştır zincirinin, gidonunun.

Uzun lafın kısası, kendime vakit ayırıyorum işi gücü bırakıp da... Yani iş işte kalsın bir haftalık artık! (Önümüzdeki pazartesi hariç! =) )

Şimdi düşününe aklıma iki tane "Sweet Home..." şarkısı geliyor. Sweet Home Chicago klasik bir blues şarkısı. Kuzeyin tüm karakteristikleri içinde: Hareketli, renkli yaşamıyla tilkinin dönüp dolaştığı yer gibi. İlla ki çekiyor sizi içine. Yani bir İstanbul gibi; hatta daha özel düşünürsek Taksim, Kadıköy gibi... O yüzden yatakhane de benim Chicago'm oluyor.

Ama evimin şarkı Sweet Home Alabama. Tipik bir Amerikan güneylisi: Country tonlarıyla beraber umursamazlık, rahatlık, her şey onun içinde.

"Now Watergate does not bother me
Does your conscience bother you?
Tell the truth "

Ben de biraz bilincimi ve gözlerimi kapatıp sınav öncesi kafamı dinleyim diyorum. Alabama'daki gibi...

NOT: Sweet Home Chicago orijinali Blues Brothers'a aittir. Ancak şarkının müzik tarihinde kötü bir anısı da vardır. Stevie Ray Vaughan, East Troy (Wisconsin)'da turnedeyken son şarkı olarak Sweet Home Chicago'yu çalar. Hatta o şarkıda ona kardeşi Jimmy Vaughan, Eric Clapton, Robert Cray ve Eric Johnson da eşlik etmiştir. SRV helikopterle oradan ayrılırken, helikopter kalkış sırasında kırıma uğramış ve SRV ile beraber yanındakiler de hayatını kaybetmiştir.

NOT: Bisikletle rekorum Tuzla-Bostancı arası gidiş-geliş 52 km. Bu sene dener miyim? Belli olmaz!

ÖNERİ: Eric Clapton'tan Sweet Home Chicago dinleyin! Blues Brothers'dan daha çok sevdiğimi söylemek zorundayım! =)