Yolundan çevirecek dostlar...

Bugün resmi burs-kabul yazısı geldi UBC'den. Açmadım uzun bir süre sonra kadim dostum geldi açtı hunharca. Elim varmadı sadece açmak için; nedeni yok. Elim varmadı işte...

Sonra düşündüm son bir kaç günü: İlk kez bu sefer bitiyor galiba dedim kendi kendime. 30 Mayıs ve 18 Temmuz günleri var daha bitirecek. Ve elimdeki mavi zarf gideceğimi hatırlatıyor.

Bazen diyorum keşke bazı şeyleri de yanımda götürebilsem: kişileri, yerleri, olayları... Çok şey istiyorum galiba...

Gerçekten buraları uzun süre bırakıp gideceğim fikri ilk kez kafama dank etti. Daha yaşanacak çok şey yok mu buralarda? Bazı şeyler için geç bile kaldım mı ki acaba? O bazı şeyleri yaşasam da mum alevi gibi sönüverecek ya da bir heves olarak mı kalacak; yoksa bütün bunlar daha da mı güçlendirecek bazı duygularımı? Elimin tersiyle mi itiyorum bazı şeyleri?

Bütün bunları düşünürken özellikle insanlar geldi aklıma. Genelde "Beni yordu bu insanlar!" desem de yine de insanlar geldi. Nerden bulacağım ki bu kadar beni 'yolundan bile çevirebilecek' dostu?

And though they did hurt me so bad
In the fear and alarm
You did not desert me

My brothers in arms

Hiçbir şey için geç değil galiba... Yeni başlasam dabitirsem de bazı duygularım daha da güçlenecek bence! =)

NOT: Kapaktaki gitar, Mark Knopfler'in "Romeo ve Juliet'i" çalmak için kullandığı rezonatör gitardır. Nadir kullanır; ama sesi akustikten daha güzeldir.