Mutluluk verici bir şey aslında; ama bir o kadar da ürkütücü.
Çok yaşlı hissettirmiyor; ama öte yandan arkandan çocukluk ağlıyor.
Bağımsızlığın daha da bir perçinleniyor; ama dağ gibi biriken sorumluluklar arkandan kovalıyor.
Daha bir ciddi bakıyorsun dünyaya, ama lise arkadaşlarınla bir araya geldiğinde hala çocuksun.
Dağılıyor insanlar dört bir yana... Bugün kadim dostumla bir buçuk aydan sonra tekrar konuştuk. Dile kolay bir buçuk ay...
19 değil 20 bu... Kolay mı? İki tane on yılı yanyana koyuyorsun. Sonra kaygıları, sorumlulukları üst üste koyuyorsun. Labaratuarlarda sabahlıyorsun, alışkın olmadığın kahveyi daha çok seviyorsun, derken birikiveriyor hayat artıkları bir kenarda. Birini toplasan diğeri gözünde büyüyor, sonra 'Amaaaan!' diyip çöpe atıyorsun.
Ben çöpe atmayacağım sizi sayın seyirciler... Uçak koleksiyonumun hemen önündesiniz!
Ey 90 gençliği! Orta kararda büyüdük artık...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder