"Hep beraber el ele verip bir düşü paylaştık. Dünyada bir yerlerdeydik."
Gecenin bu vakti hemencecik yazıveriyorum bugünü. Geçen sene yine bugün bahsettim neden Kazım Koyuncu'yu bu kadar seviyorum. O yüzden uzun tutmayacağım bu yazıyı fazla.
Şair ceketli çocuğun en çok hareketli hallerini gözümün önüne getirebiliyorum. Bunu CIP'lerdeki ayrılık konusuna değindiğimde de söylemiştim (Bkz. 2010 Temmuz ayı Bölüm 2 yazısı): Bir insan öğrettiklerini tebessümle kalıcı eder. O etnik çeşitliliği ve neden birbirimizle aynı dili konuşmadan birbirimizi kabul edebileceğimizi o hareketli şarkılarından öğrendim.
Kıyafetin her şey olmadığın, mütevazılığıı onun o hareketli horon tepilen konserlerinde gördüm.
O yüzden bugün siyaseti bilmem neyi iki dakika kenara bırakmaya karar verdim. Kadıköy'deki KKKM (Kazım Koyuncu Kültür Merkezi) etkinliklerine gideceğim bir aksilik çıkmazsa.
O yüzden yazıyı kendisinin en kötü halinde bile ne kadar mutlu olduğunu gösteren bir şarkısını paylaşarak kapayacağım. Son KTÜ konserinde çekilmiş:
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder